انجمن های گفتگوی بهبودی

Please login or register.

لطفا برای ورود نام کاربری و رمز عبورتان را وارد نمایید
جستجوی پیشرفته  

اخبار:

همه آنچه در مورد زنــــدگي آموخته ام در يك كلمه خــلاصه مي شود :  ميگذرد.
؛رابرت فراست؛



ایام ، پیامهای روز و خبرهای مهم تالار

یادمان باشد :
اگر خطای گذشته را نمی توان جبران کرد ،دست کم اثر آن را با مهربانی در حق کسی دیگر می توان کمرنگ و کمرنگتر نمود . زیرا امروز ما فهمیده ایم که : کردارمان است که چرخه تقدیرمان را به حرکت در می آورد .

.
به خاطر دارم زمانی که در اوج نا امیدی به سر می بردم خداوند مرا با یکی از برنامه های دوازده قدمی آشنا کرد و در این راه مسیر زندگی ام تغییر کرد.
بدون شک یکی از دلایلی که باعث پایبندی من در این داستان شد ،  نبود هیچگونه انگیزه انتفاعی در افراد قدیمی تر بود . در ابتدا با بدبینی، اندکی بعد با شک و تردید و تعجب و در انتها با درک اینکه اینجا با تمام دنیا متفاوت است با این مسئله روبرو شدم. برنامه به من روشی ساده اما نه چندان آسان را پیشنهاد کرد و در گام پایانی مرا موظف به رعایت مسائل مطرح شده در یازده گام قبلی نمود و متعهد به رساندن این پیام به آنانیکه درد می کشند و در انتظار راهی برای درمانند. پس از چندی با یکی از روشهایی که برای رساندن این پیام توسط تعدادی از همدردانم در محیط های مجازی راه اندازی شده بود آشنا شدم. مهمترین مسله ای که در روزهای اول با آن روبرو بودم احساس عدم امنیت در این مکانها بود چرا که رعایت ستنها در این محیط بسیار مشکل و عملا غیر ممکن به نظر می رسید پس از چندی دریافتم حضور خداوند در این مکان مثل بقیه جاها پر رنگ است و او به گونه ممکن هدایتگر ماست. افرادی که به این مکان می آیند مثل افرادی که به جلسات می ایند رنج کشیده اند و مورد عنایت خداوند، خدمتگزاران نیز وظایف سنگینی به عهده دارند و در مورد خدمتگزارن این تالار تا آنجا که بنده مطلعم یهترین تلاش را برای حفظ امنیت تالار می نمایند.

باستحضار کاربران عزیز می رساند گزارشهائی در مورد ارسال پیغامهای خصوصی غیر مرتبط از سوی بعضی از کابران به خدمتگزاران تالار رسیده است... امنیت تالار و کم کردن هزینه خسارات احتمالی به کابران مهمترین دغدغه خدمتگزارن تالار می باشد و در صورت تکرار این موضوع حساب کاربری، کاربر متخلف حذف می گردد.

اما در پایان و خطاب به همه عزیزان، اعتماد یکی از اصول زیربنائی بهبودی است اما ما باید بدانیم که در زمان و مکان مناسب به افرادی که احساس می کنیم زیربنای روحانی محکمی در زندگیشان دارند اعتماد کنیم.
.
اوایل فکر می کردم به همه افرادی که 12 قدم رو کار کردند چه زن و چه مرد می تونم اعتماد کنم. فکر می کردم کسی که مُهر 12 قدمی رو خورده یعنی انتهای اعتماد ولی :
بعدها فهمیدم که اینطور نیست. درسته که 12 قدم اصول روحانی هست که به هر انسانی کمک می کنه تا روحانیت رو توی خودش پرورش بده، اما واقعیتش این هست که باید این اصول رو زندگی کرد نه اینکه فقط آنها رو آموزش دید.
فهمیدم که بیماری ما انسانها به شکلهای مختلف خودش رو نشون می ده و انکار و توجیه یکی از قوی ترین قسمتهای اون هست. متوجه شدم که این من هستم که به دیگران اجازه می دم که از من سوء استفاده کنند و احساسات من رو به بازی بگیرند.
فهمیدم که من هم باید اصولی رو رعایت کنم و حواسم به دورو برم باشه، چشمهام رو باز کنم و مسئولیت اعتماد رو به گردن دیگران نندازم، حماقت و بی ملاحظه گی به خرج ندم و بعد اسمش رو اعتماد بزارم و در انتها توقع داشته باشم کسی از این نوع اعتماد (بی مسئولیتی) من سوء استفاده نکنه.
ضمن اینکه متوجه شدم :
اعتماد یکی از اصول زیربنایی برای زندگی می باشد. در صورتی که هیچ گونه اعتمادی در بین انسانها وجود نداشته باشد هیچ انسانی نمی تواند از انسان دیگر برای دریافت کمک یاری بگیرد.
در انجمنهای 12 قدمی انسانهای درد کشیده ای وجود دارند که عجز آنها در مقابل نقصهایشان آنها را به اینجا کشیده است. 12 قدم به انسانها کمک می کند تا اصول روحانی را دریافت کرده و در جهت کاهش نقصهای خود گام بردارند. هنگامی که ما در قدم 4 شروع به نوشتن ترازنامه می کنیم بعد از مدتی متوجه می شویم که این خود ما بوده ایم که وسایلی فراهم کرده ایم تا دیگران از اعتماد ما سوء استفاده کنند.
در بسیاری از زمانها ما می خواستیم که مسئولیت کارهای خود را به عهده نگیریم و این اشتباهات رو به گردن دیگران بیاندازیم. ما می خواستیم به همان گونه که راحت تر هستیم (بدون تلاش و تفکری) کاری رو انجام بدهیم و در انتها اگر نتیجه متناسب با خواسته ما نبود، دیگران را محکوم می کردیم و می گفتیم آنها از اعتماد ما سوء استفاده کردند، آنها رفتار صادقانه ما را ندیدند و... . اما یادمان رفته بود که این خود ما بودیم که برای فرار از کوچکترین تنش همه چیز را به دیگران واگذار کرده بودیم، ما سعی نمی کردیم خودمان رو به زحمت انداخته، احساساتمان رو کنترل کنیم، دعا کنیم تا راه درست را دریابیم، ما فقط می خواستیم راحت باشیم.
و در انتها باید توجه بشود قرار گرفتن برچسب 12 قدمی بر روی یک فرد به معنی این نیست که آن فرد خالی از نقص شده و ما احساس کنیم که می توانیم بدون در نظر گرفتن بسیاری از اصول به آن فرد اعتماد کنیم. این اعتماد چیزی جزء حماقت نیست و دوباره ما را در چرخه ای از رنجش می اندازد، رنجشی که ما مسئولیت رفتار اشتباه خودمان را به گردن 12 قدم انداخته ایم.
.
اینها تجربه هایی بود که من بدست آوردم
.
خدمتگزاران انجمنهای گفتگوی بهبودی

نویسنده موضوع: پیش از اینها...  (دفعات بازدید: 828 بار)

رامک

  • تازه وارد
  • *
  • امتیاز: +12/-0
  • آفلاین آفلاین
  • ارسال: 67
  • من چنینم که نمودم ، دگر ایشان دانند...
پیش از اینها...
« : 10 مارس 2012، 01:39:07 pm »


پيش از اينها خاطرم دلگير بود
    از خدا، در ذهنم اين تصوير بود
        آن خدا بي رحم بود و خشمگين
        خانه اش در آسمان، دور از زمين
                        بود، اما در ميان ما نبود
   

 مهربان و ساده و زيبا نبود
    در دل او دوستي جايي نداشت
            مهرباني هيج معنايي نداشت
            هرچه مي پرسيدم، از خود، از خدا
      از زمين، از آسمان، از ابرها
        زود مي گفتند: اين كار خداست
           

 پرس و جو از كار او كاري خطاست
            هر چه مي پرسي، جوابش آتش است
     آب اگر خوردي، عذابش آتش است
     تا ببندي چشم، كورت مي كند
           

 تا شدي نزديك، دورت مي كند
            كج گشودي دست، سنگت مي كند
            كج نهادي پاي، لنگت مي كند
 
با همين قصه، دلم مشغول بود
        خوابهايم، خواب ديو و غول بود
    خواب مي ديدم كه غرق آتشم
    در دهان شعله هاي سركشم
   

در دهان اژدهايي خشمگين
            برسرم باران گُرزِ آتشين
            محو مي شد نعره هايم، بي صدا
                            در طنين خنده خشم خدا...
                           

    نيت من، در نماز و در دعا
    ترس بود و وحشت از خشم خدا
    هر چه مي كردم، همه از ترس بود
            مثل از بركردن يك درس بود
            مثل تمرين حساب و هندسه
            مثل تنبيه مدير مدرسه
             

  تلخ، مثل خنده اي بي حوصله
                سخت، مثل حلّ صدها مسئله
                    مثل تكليف رياضي سخت بود
                    مثل صرف فعل ماضي سخت بود
 
تا كه يك شب دست در دست پدر
        راه افتادم به قصد يك سفر
                در ميان راه، در يك روستا
                خانه اي ديديم، خوب و آشنا
         

   زود پرسيدم: پدر اينجا كجاست ؟
                گفت: اينجا خانة خوب خداست !
                گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند
                گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند
                باوضويي، دست و رويي تازه كرد
                با دل خود، گفتگويي تازه كرد
 
گفتمش: پس آن خداي خشمگين
    خانه اش اينجاست ؟ اينجا، در زمين ؟
        گفت: آري، خانه او بي رياست
        فرشهايش از گليم و بورياست
        مهربان و ساده و بي كينه است
        مثل نوري در دل آيينه است
             

  عادت او نيست خشم و دشمني
                نام او نور و نشانش روشني
                قهر او از آشتي، شيرين تر است
                مثل قهر مهربانِِ مادر است
 
دوستي را دوست، معني مي دهد
        قهر هم با دوست، معني مي دهد
                هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست
                قهري او هم نشان دوستي است ...
 
تازه فهميدم خدايم، اين خداست
        اين خداي مهربان و آشناست
            دوستي، از من به من نزديكتر
            از رگ گردن به من نزديكتر

آن خداي پيش از اين را باد برد
            نام او را هم دلم از ياد برد
                آن خدا مثل خيال و خواب بود
                چون حبابي، نقش روي آب بود
                    مي توانم بعد از اين، با اين خدا
                        دوست باشم، دوست ، پاك و بي ريا
 
مي توان با اين خدا پرواز كرد
        سفره دل را برايش باز كرد
            مي توان در باره گل حرف زد
            صاف و ساده مثل بلبل حرف زد
                چكه چكه مثل باران راز گفت
                با دو قطره، صدهزاران راز گفت
 
                                                   فروغ فرخزاد
خارج شده است
اقیانوسی بزرگ باشی یا برکه ای کوچک مهم نیست زلال که باشی اسمان در تو پیداست!
 

این صفحه در 0.058 ثانیه 21 نمایش داده شد.